Open brief aan een ondergedoken SEH-coassistent

“Ik zweer/beloof dat ik de geneeskunst zo goed als ik kan zal uitoefenen ten dienste van mijn medemens. Ik zal zorgen voor zieken, gezondheid bevorderen en lijden verlichten. Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen. Ik zal aan de patiënt geen schade doen.”

Onvindbaar

Op 6 augustus overleed Isabella Denailly van der Leuv, 1,5 jaar oud op de Spoedeisende hulp (SEH) van het Academisch ziekenhuis Paramaribo (AZP). Haar ouders hadden haar daar naar toe gebracht omdat het zichtbaar steeds slechter met haar ging. Daar aangekomen kregen ze te maken met, laten we het netjes blijven formuleren, een systeem dat niet werkt en medewerkers die op geen enkele manier interesse lijken te hebben voor patiënten, laat staan dat ze empathie hebben voor patiënten. 

Adequaat medisch handelen blijft vier uur achterwege en het kind komt te overlijden in het ziekenhuis waar de radeloze ouders haar in kritieke toestand heen brachten. Daar waar zij hulp mochten verwachten. De minister van Volksgezondheid heeft onderzoek gelast. Natuurlijk.

Het spreekt voor zich dat ouders zich na een dergelijke ervaring onrechtmatig en onrechtvaardig behandeld voelen en dat zij met veel vragen zitten waar ze antwoord op willen. Vader van de Leuv is vastbesloten op zoek te gaan naar de antwoorden. Hij is ervan overtuigd dat zijn dochter als gevolg van het niet adequaat medisch handelen van het SEH-personeel is overleden.

Zijn zoektocht naar antwoorden brengt hem natuurlijk op diverse plekken. De bekende kastjes en muurtjes. In dit stuk gaat het om één daar van: de coassistent die betrokken was bij de behandeling, of beter het ontbreken van behandeling van Isabella. Deze coassistent is namelijk niet vindbaar en niemand lijkt bereid zijn naam prijs te geven. Gemakshalve noemen wij hem meneer Laf.

Brief

Meneer Laf,

Mijn dochter Isabella is er niet meer. Het doet me veel pijn en verdriet dit op te schrijven. Misschien heeft u ook kinderen. Stelt u zich voor dat uw dochtertje die u elke morgen kwam wakker maken er niet meer is. Nooit meer zult u horen zeggen: “Papa papa, ik ben wakker.”

U gaat de eed afleggen waarmee dit artikel begint. U gaat beloven de geneeskunst zo goed als u kan uit te oefenen. Zo zult u arts worden. Heeft u mijn dochtertje zo goed als u kon behandeld? Heeft u haar eigenlijk überhaupt wel behandeld? Heeft u haar slap in mijn armen gezien toen ik smeekte om hulp?

Ook gaat u beloven: “Ik zal zorgen voor zieken, gezondheid bevorderen en lijden verlichten.” Heeft u gezorgd voor mijn ziek dochtertje? Heeft u haar lijden verlicht? Ik lees in de eed dat u het belang van de patiënt voorop zult stellen. Is dat wat u deed toen u bleef volharden dat een infuus niet nodig was? 

U zult ook beloven dat u de patiënt geen schade zal toe brengen. Mijn dochtertje is overleden. Ik heb meegemaakt hoe u niet wilde zien hoe ernstig haar situatie was. Ik was daar vier uur en heb meermalen gesmeekt om hulp. Stelt u zich voor. Er is een ernstige situatie met uw kind dus u brengt het naar de Spoed Eisende Hulp. De situatie eist immers medisch ingrijpen met spoed. 

Kunt u begrijpen wat er dan met mij als vader gebeurt als ik daar aangekomen, geen gehoor vind en vier uur lang machteloos moet meemaken hoe mijn kind in mijn armen doodgaat omdat u haar niet de aandacht geeft die zij nodig heeft. Heeft u haar dan geen schade toegebracht? De vraag rijst of u wel ooit die eed of belofte mag gaan afleggen wanneer u zo weinig blijk geeft te beseffen wat die inhoudt.

Meneer Laf, u heeft mijn leven en dat van mijn vrouw voor altijd van een rouwrand voorzien. Voor altijd!

U zult moeten leven met de wetenschap dat door uw gebrek aan adequaat medisch handelen een kind van 1,5 jaar met nog een heel leven voor zich dat leven is ontnomen. En nu… u bent u voor mij onvindbaar. En u wordt geholpen door een systeem dat kennelijk net zo verworden is tot een onoprecht, niet empathisch, disfunctionerend systeem, als u verworden bent tot een onoprecht, niet empathisch, disfunctionerende coassistent, een schande voor de medische sector.

Er is niemand die mij uw naam zeggen wil meneer Laf. Het instituut waar u deel van uitmaakt lijkt een geheim genootschap te zijn. Artsen kunnen kennelijk doen waar ze zin in hebben. Of dat nou medisch verantwoord is of niet. Ze weten dat het systeem ze helpt hun nalatigheden onder het vloerkleed te vegen. En zo wordt niemand verantwoordelijk gehouden voor zijn handelen. Zelfs niet als dat handelen de dood van een hulpeloos, klein kind tot gevolg heeft.

De maffia heeft ook zo’n cultuur, de omerta, een cultuur van zwijgen en de ongeschreven plicht tot geheimhouding. Zelf heeft u kennelijk ook geen behoefte om verantwoordelijkheid te nemen voor uw daden. Dat geeft te denken. Heeft u iets te verbergen? Wat is de reden van het onderduiken, zo vraag ik me af. 

Hoewel… eerlijk gezegd denk ik het antwoord wel te weten: u bent Laf! U heeft schuld aan de dood van mijn kind en probeert door onder te duiken uw verantwoordelijkheid te ontlopen. Misschien denkt u: “dit waait wel over.” Wel u moet weten dat ik vastbesloten ben zolang als nodig is aandacht voor de dood van mijn kind te blijven vragen meneer Laf. Zolang als nodig! Tot de onderste steen boven is! Immers recht en waarheid maken vrij!

Meneer Laf ik nodig u uit uw kant van het verhaal te melden. Het Surinaamse volk heeft recht op beide kanten van dit tragische gebeuren. “Ik zal mij open en toetsbaar opstellen, en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving”, zo is verder te lezen in de eed die u moet afleggen om arts te worden.

Arts medeverantwoordelijk

Tenslotte is het ook van belang aandacht te hebben voor het feit dat deze coassistent onder leiding van een arts functioneert. Een arts die wel de eed/ belofte heeft afgelegd. De vraag rijst in hoeverre ook deze arts verwijtbaar gehandeld heeft door de coassistent kennelijk onvoldoende te begeleiden. Als coassistenten zo opgeleid worden is het niet gek dat ze zich als arts gedragen zoals deze arts zich gedragen heeft: onverschillig, onverantwoordelijk en incompetent.

Veel stof voor het onderzoek dat de minister van Volksgezondheid wil laten uitvoeren. Garanties voor onafhankelijkheid van dit onderzoek zijn essentieel. We willen niet dat de slager zijn eigen vlees gaat keuren. Met smart wachten we op de resultaten!

I H Verwey
WeCareSuriname

Generated by Feedzy