COMMENTAAR: Achterstelling binnenlandbewoners

DE STRIJD DIE de bewoners van het binnenland al eeuwen voeren om te komen uit hun achterstandspositie lijkt eindeloos lang. Er zijn wel kleine stappen vooruitgezet in de afgelopen decennia, maar die verbleken bij de vaak moeilijke omstandigheden waaronder deze Surinamers moeten leven.

De herdenking maandag van het vredestraktaat Saamaka Daka 1762, dat de stam der Saramaccaners 260 jaar geleden op 18 september hebben gesloten met de koloniale overheersers, heeft ons opnieuw met de neus op de feiten gedrukt. Meer speciaal lovende woorden die daarbij zijn gesproken of in een andere vorm als boodschap zijn meegegeven.

De mensen zijn in de ondergeschikte positie gebleven en hun ‘waarde’ wordt veelal alleen in verkiezingstijd erkend

Bij dit soort herdenkingen worden de voorvaderen van toen geëerd als helden en worden ze als voorbeeld gesteld van de huidige generatie. In hoeverre is de ontwikkelingsachterstand ingelopen? De strijd der Saamaka werd gevoerd om een ideale samenleving te helpen vestigen, op grond van hun bekende ethische normen en waarden in Afrika, zoals de politieke partij de BEP dat beschrijft.

Echter hebben oude en nieuwe politieke partijen gefaald om de nazaten van de helden van toen daadwerkelijk te laten deelnemen in de samenleving waarvan ze zelf ook deel uitmaken? De mensen zijn in de ondergeschikte positie gebleven en hun ‘waarde’ wordt veelal alleen in verkiezingstijd erkend.

Inheemsen die strijden voor rechten op gronden die al door hun verre voorouders bewoond en bewerkt werden, worden door politiek getouwtrek aan het lijntje gehouden als ze opkomen voor waar ze recht op (menen) te hebben. Er ligt al maanden bij De Nationale Assemblee een wet die het grondenrechten vraagstuk moet regelen, maar Abop als coalitiepartner houdt het been stijf en het lijkt erop dat ze met deze zaak koehandel wil drijven ten opzichte van coalitiegenoot VHP.

Opeenvolgende regeringen hebben er nauwelijks iets aan gedaan om het binnenland, waar marrons en inheemsen wonen, daadwerkelijk tot ontwikkeling te brengen en het traditioneel gezag wordt niet of nauwelijks betrokken bij belangrijke besluiten die dat gebied direct raken. Gronden, behorend tot het woon- en leefgebied van de binnenlandbewoners zijn als snoepgoed onder politieke vriendjes verdeeld, waardoor zelfs mensen die geen binding hebben met het binnenland grote lappen grond, veelal in de vorm van concessies, bezitten.

Het lijkt erop dat ordening in en ontwikkeling van het binnenland op de lange baan wordt geschoven (ingegeven) door mensen aan wie het alles aan gelegen is de situatie van onderdanigheid te handhaven. Alle mooie toespraken bij bijzondere gelegenheden (die betrekking hebben op het binnenland) over dapperheid en idealisme zijn niet meer dan een rookgordijn.

En dat zal zo blijven, zolang er geen politici opstaan die daadwerkelijk hart hebben voor het leed van de binnenlandbewoners in plaats van zichzelf en vriendjes nog meer te verrijken. Pas dan zullen de inkomsten uit rijkdommen van het binnenland, vooral hout en goud, echt mede ten goede komen aan de mensen die daar de meeste aanspraak op maken.

Generated by Feedzy