Armoedebestrijding en economische vooruitgang

INGEZONDEN– Deze twee begrippen worden op het moment veel gebruikt door de coalitie en de RvM als speerpunten voor hun beleid.

Toch vermoed ik dat zij de daadwerkelijke betekenis er niet echt van willen kennen.

Armoedebestrijding is een proces dat zich richt op het verminderen van armoede in een gemeenschap of groep van individuen.

Armoedebestrijding kan betrekking hebben op absolute of relatieve armoede. Absolute armoede betekent dat iemand leeft op de rand van het bestaansminimum.

Volgens de VN-richtlijnen is een inkomen van $ 1,95 = SRD 42,00 per dag, leven op de rand van het bestaan.

Economische groei, ook volumegroei genoemd wordt gebruikt als een indicatie van de reële toename per persoon van de materiële welvaart.

Op dit moment worden er ons aangegeven dat diverse regeringsmaatregelen worden getroffen, die het IMF zou eisen om de economie op termijn gezond te maken. Ik kan mij niet indenken dat dit klopt.

Je kunt op verschillende manieren economische vooruitgang bewerkstelligen maar zelfs de IMF, Wereldbank en VN eisen hierin een armoedebeleid voor de allerarmste en dat een regering zich houdt aan de ratificaties van de mensenrechten, dat men de democratie eert en binnen de wet hun maatregelen neemt.

De ratificaties naleven zou kunnen met een goed sociaal vangnet maar dit heeft Suriname nog niet echt op kunnen bouwen en wat we hadden wordt nu weer afgebroken zoals de regering zelf aangeeft in de media.

Je kunt een lijstje publiceren wat je nu sociaal onderneemt zodat het voor deze grote organisaties lijkt of je aan hun eisen van armoedebestrijding voldoet maar deze bedragen zitten door de hoge koers nog steeds onder de $1,95 per dag voor diverse grote bevolkingsgroepen.

Deze regering heeft de groep, die in absolute en relatieve armoede leeft te drastisch vergroot in een te korte tijdbestek zodat zelfs de middenklasse niet meer economisch rond kan komen en hun vaste lasten kan betalen.

De VN-ratificaties eisen van een regering o.a. recht op betaalbaar voedsel, zieke zorg, water en elektriciteit.

De mensenrechten worden met dit economisch regeringsbeleid ernstig geschonden omdat het overgrote deel van het volk deze mensenrechten niet meer kan betalen.

En als men het niet meer kan betalen dan komen er ook te weinig gelden binnen om deze ratificaties te waarborgen en kun je geen economische vooruitgang meer bewerkstelligen.

De regering blijft zelf trots op dit resultaat en geeft in DNA nog aan dat wij als volk snappen dat dit nodig is om economische welvaart te vergroten. Je moest je schamen in mijn ogen.

Ik snap daarom de DNA-leden niet zo goed die nu voor de verhoging van de omzetbelasting hebben gestemd. Zij schreeuwen dat het volk het financieel te moeilijk heeft door de diverse regeringsmaatregelen maar stemmen wel elke keer voor deze maatregelen voor.

Zo heeft het volk niets aan deze volksvertegenwoordigers. Als we niet uitkijken is de democratie ten dode opgeschreven met dit beleid.

De president is geen directeur van een groot concern die op topniveau afspraken kan maken zonder inbreng van leden en als het de werknemers niet zint, je dan maar oprot, met als doel zoveel mogelijk geld voor aandeelhouders binnen te halen.

Toch lijkt het huidig beleid hier ernstig op. Zie de voorbeelden van afgelopen week die in de media langs zijn gekomen.

Volgens de Kamer van Koophandel en Fabrieken, KKF (bron ware tijd) heeft EBS 350 miljoen schuld bij de staat.

Maar in het plan wat op 15 juni is gepresenteerd aan de Nationale Assemblee staat aangegeven dat EBS een schuld van 1,4 miljard bij de banken heeft. Wat is waar?

Met de nieuwe tarieven zou de regering in staat moeten worden gesteld deze schuld van 1,4 miljard SRD bij de banken af te lossen.

KKF schrijft ook dat EBS in de boeken van 2017 een winstgevend bedrijf is geweest maar dat hun dochteronderneming Ogane veel verlies leed. Is dan de oplossing om de tarieven voor het volk voor EBS te verhogen?

Zou men het bedrijf Ogane niet beter kunnen doorlichten om te onderzoeken waardoor dit komt?

De regering geeft aan dat IMF eist dat er geen subsidie meer wordt gegeven aan staatsbedrijven maar niet dat wij een verhoging krijgen om regeringsleningen af te lossen.

Zij eisen niet dat die verhogingen tegen nationale wetgeving ingaat. En zoals ik het nu begrijp heeft het bedrijf EBS geen subsidie nodig gehad alleen hun dochteronderneming. Waarom weten we dat niet?

En waarom moet het volk deze schuld van dochteronderneming Ogane betalen en neemt de regering zijn verantwoordelijkheden niet zelf? Het volk betaald deze schuld af terwijl we niet eens kunnen achterhalen of dit bedrag zelfs correct is?

Zo krijgt Banenbedrijf FAI een injectie van 5 miljoen SRD, wat in nov 2020 is gekocht door de regering met een schuld van 15 miljoen US-Dollar omdat men hoopt op een schadevergoeding van de voormalige directeuren van 45 miljoen US-Dollar. Dit is spelen met vuur als regering.

Een regering is geen ondernemer die dit risico alleen zou kunnen aangaan als hij genoeg geld heeft. (Bron: Oneworld overnamen FAI) Je kunt niet met belastinggelden speculeren.

Ook de verhogingen van de autokeuringen is zo’n voorbeeld. Al jaren vragen de leden om verhoging van de autokeuring. Dat is een feit. Die vraag lag er al voor de koersverhoging.

Het was voor een personenauto 92 SRD en 10% moest men in deze branche afgedragen aan hun stichting. Nu vraagt het bestuur van deze stichting geen 10% afdracht, van de gekeurde garages die mogen keuren, maar 35%.

Niet zo lang geleden is Leo Brunswijk weer opnieuw voorzitter van deze stichting geworden en de minister van Justitie moet deze afdracht goedkeuren.

Waarom heeft deze stichting zoveel geld nodig en zorgen zij ervoor dat hun leden weer geen winst kunnen maken? Deze branche krijgt nu de verhoging van de omzetbelasting er nog bovenop.

Dit is een weg naar faillissement voor vele garagehouders en wij betalen een onzichtbare stichting.

De regering hoor je bijna niet praten wat de Covid-19 maatregelen voor schade heeft gebracht aan kleine en midden ondernemers en ontslagen werknemers.

Men manipuleert met de Covid-19 crisis want ik zie geen enkel respect voor mensen in nood en geen beleid met belangrijke investeringen om uit deze crisis te komen om het volk gerust te stellen.

Ik ben tegen de gang naar IMF voor ons soort landen maar dat is een andere discussie. Maar als deze regering met deze attitude een ander geldschieter gaat zoeken zoals de huidige geruchten aangeven, hou ik nog harder mijn hard vast i.v.m. met vergroten van de armoede en dat de economische vooruitgang maar voor een hele kleine groep bestemd zal zijn. De aandeelhouders? Goud en Oliemagnaten?

Marie-Louise Vissers
Adviseur, counseling en politiek development bureau Mawini

Source